இதுவா தானம் ?

 கஞ்சனின்  ஒருவனின் ஒரு பிடி அரிசி தானத்திலிருந்து உண்மையான தர்மத்தால் சொர்க்கத்தை அடையும் வேலவனின் பயணம். நீதி கதை

**வேலவனின் ஆசை**

வசந்தபுரி என்ற பசுமையான ஊரில், மலைகளின் அடிவாரத்தில், செந்தாமரை ஆற்றின் கரையில், பணக்காரர் ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரது பெயர் வேலவன். அவரது மாளிகை, தங்கத்தால் விளங்கியது; பவழக் கற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அவரது இதயமோ பணத்தின் மீதான பற்றுதலால் கற்பாறையைப் போல கடினமாக இருந்தது. ஒரு ரூபாயைக் கூட யாருக்கும் தரமாட்டார். இரவு பகல் பொருளைப் பாதுகாப்பதிலேயே கவனமாக இருப்பார். ஆனாலும், அவருக்கு ஒரு ஆசை இருந்தது - சொர்க்கத்திற்கு செல்ல வேண்டும் என்பது.

வேலவனின் இந்த ஆசை, ஊரில் பேச்சாகப் பரவியது. "பணமிருந்தும் பயனில்லை, இவர் சொர்க்கத்தைப் பற்றி பேசுகிறாரே!" என்று மக்கள் கிண்டலடித்தனர். ஆனால், வேலவனோ தன் ஆசையை விடவில்லை. ஒரு நாள், ஊருக்கு வந்த துறவி ஒருவரைப் பற்றி கேள்விப்பட்டார். அவரது பெயர் சித்தானந்தர். அவர், ஞானத்தின் ஒளியால் மக்களை வழிநடத்துபவர் என்று புகழப்பட்டார். வேலவன், சித்தானந்தரைச் சந்தித்து, சொர்க்கத்திற்கு செல்லும் வழியைக் கேட்க முடிவு செய்தார்.

**துறவியின் அறிவுரை**

சித்தானந்தர், செந்தாமரை ஆற்றின் கரையில், ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் நிழலில் அமர்ந்திருந்தார். அவரைச் சுற்றி மக்கள் கூடி, அவரது அறிவுரைகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர். வேலவன், தன் பரிவாரங்களுடன் அங்கு சென்றார். துறவியை வணங்கி, "ஐயா, நான் சொர்க்கத்தை அடைய ஆசைப்படுகிறேன். அதற்கு வழி கூறுங்கள்!" என்று வேண்டினார்.

சித்தானந்தர், அவரை அமைதியாகப் பார்த்து, "வேலவா, சொர்க்கம் என்பது பணத்தால் வாங்கப்படுவது அல்ல. மனதின் தூய்மையும், மற்றவர்களுக்கு செய்யும் தர்மமும் உன்னை அங்கு அழைத்துச் செல்லும். யாருக்கும் அநியாயம் செய்யாமல், உன் செல்வத்தைப் பகிர்ந்து, ஏழைகளுக்கு உதவு!" என்றார்.

வேலவனுக்கு இது பிடிக்கவில்லை. "என் செல்வத்தைப் பகிர்ந்தால், நான் ஏழையாகி விடுவேனே!" என்று மனதில் நினைத்தார். சொர்க்கத்திற்கு செல்லும் ஆசையை விடவும் முடியவில்லை. அவர், "ஐயா, பெரிய தர்மம் செய்ய எனக்கு மனம் வரவில்லை. ஆனால், சிறிய அளவில் ஏதாவது செய்ய முடியுமா?" என்று கேட்டார்.

சித்தானந்தர் புன்னகைத்து, "சிறிய செயல்களிலும் பெரிய பலன் உண்டு, ஆனால் அது மனதின் உண்மையான தூய்மையுடன் இருக்க வேண்டும். உன் மனம் உண்மையாக இருக்கிறதா என்பதை நீயே தீர்மானி!" என்று கூறி, அமைதியானார்.

**ஒரு பிடி அரிசி**

வேலவன், துறவியின் வார்த்தைகளைப் பற்றி யோசித்தார். "பெரிய அளவில் தர்மம் செய்ய வேண்டாம். சிறிய அளவில் செய்தால், செல்வமும் குறையாது, சொர்க்கமும் கிடைக்கும்!" என்று முடிவு செய்தார். அவர், ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு ஏழைக்கு ஒரு பிடி அரிசி தானம் செய்யத் தொடங்கினார். ஆனால், இதிலும் அவரது கஞ்சத்தனம் வெளிப்பட்டது. அவர், மிகவும் பழைய, உடைந்த அரிசியை மட்டுமே தானமாக அளித்தார். ஏழைகள், "இதை எப்படி சமைப்பது?" என்று முணுமுணுத்தாலும், வேறு வழியின்றி பெற்றுக் கொண்டனர்.

மாதங்கள் சென்றன. வேலவனின் மனம், "நான் தர்மம் செய்கிறேன், இப்போது சொர்க்கம் உறுதி!" என்று ஆனந்தமடைந்தது. ஆனால், ஊரில் மக்கள் அவரைப் பற்றி பேசத் தொடங்கினர். "ஒரு பிடி உடைந்த அரிசியைத் தந்து, சொர்க்கம் வாங்க நினைக்கிறார்!" என்று சிரித்தனர். இந்த பேச்சுகள் வேலவனின் காதுகளுக்கு எட்டவில்லை.

**மனமாற்றமும் தர்மமும்**

ஒரு நாள், சித்தானந்தர் மீண்டும் வசந்தபுரிக்கு வந்தார். இதைக் கேள்விப்பட்ட வேலவன், உடனே அவரைச் சந்திக்கச் சென்றார். ஆலமரத்தின் அடியில் அமர்ந்திருந்த துறவியை வணங்கி, "ஐயா, தாங்கள் கூறியபடி, நான் தினமும் ஒரு ஏழைக்கு ஒரு பிடி அரிசி தானம் செய்து வருகிறேன். இப்போது எனக்கு சொர்க்கம் உறுதியாகக் கிடைக்குமல்லவா?" என்று ஆவலுடன் கேட்டார்.

சித்தானந்தர், ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல், அருகில் இருந்த ஆலமரத்தின் அடிப்பகுதியை தன் விரல் நகத்தால் கீறத் தொடங்கினார். வேலவன், பொறுமையாகக் காத்திருந்தார். ஆனால், துறவி தொடர்ந்து மரத்தைக் கீறிக் கொண்டே இருந்தார். ஒரு மணி நேரம் கடந்த பிறகு, வேலவனின் பொறுமை குறைந்தது. "ஐயா, நான் கேட்டதற்கு பதில் சொல்லாமல், இந்த மரத்தை ஏன் கீறிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்.

சித்தானந்தர், அமைதியாகப் புன்னகைத்து, "வேலவா, நான் இந்த மரத்தை என் விரல் நகத்தால் வெட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். இதை வெட்டி முடிக்கும் வரை அமைதியாக இரு!" என்றார்.

வேலவனுக்கு சிரிப்பு வந்தது. "ஐயா, இவ்வளவு பெரிய மரத்தை விரல் நகத்தால் வெட்ட முடியுமா? கோடாரியால் வெட்டினாலே பல நாட்கள் ஆகுமே!" என்று கேட்டார்.

சித்தானந்தர், அவரை நேராகப் பார்த்து, "வேலவா, நீ ஒரு பிடி உடைந்த அரிசியைத் தந்து, சொர்க்கத்தை அடைய முடியும் என்று நினைக்கிறாய். அப்படியானால், நான் என் விரல் நகத்தால் இந்த மரத்தை வெட்ட முடியாதா?" என்று கேட்டார்.

வேலவனுக்கு துறவியின் வார்த்தைகள் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன. அவரது கஞ்சத்தனம், சுயநலம் எல்லாம் அவர் முன் தோன்றின. அவர், துறவியின் காலில் விழுந்து, "ஐயா, என்னை மன்னியுங்கள்! என் தவறை உணர்ந்தேன். இனி மனம் திறந்து ஏழைகளுக்கு உதவுவேன்!" என்று உறுதியளித்தார்.

வேலவன், மாளிகைக்குத் திரும்பியதும், தன் செல்வத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள முடிவு செய்தார். முதலில், ஊரில் உள்ள ஏழைகளுக்கு உணவு வழங்கினார். பசியால் வாடியவர்களுக்கு அரிசி, காய்கறிகள், பருப்பு என்று வாரி வழங்கினார். பின்னர், பள்ளி இல்லாத கிராமத்தில் ஒரு பள்ளி கட்டினார். மருத்துவமனை இல்லாத இடத்தில் மருத்துவ வசதிகளை ஏற்படுத்தினார்.

ஊர்மக்கள், வேலவனின் மாற்றத்தைப் பார்த்து வியந்தனர். "இவர் இப்போது உண்மையான பணக்காரர்!" என்று புகழ்ந்தனர். வேலவனின் மனதில் ஒரு அமைதி பரவியது. சொர்க்கத்தைப் பற்றிய ஆசை மறைந்து, மற்றவர்களுக்கு உதவுவதிலேயே மகிழ்ச்சி கண்டார்.

ஒரு நாள், சித்தானந்தர் மீண்டும் வேலவனைச் சந்திக்க வந்தார். வேலவன், அவரை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்று, "ஐயா, தங்கள் அறிவுரையால் என் வாழ்க்கை மாறியது. இப்போது நான் சொர்க்கத்தை விரும்பவில்லை. மக்களுக்கு உதவுவதே என் சொர்க்கம்!" என்றார்.

சித்தானந்தர், "வேலவா, இப்போது நீ உண்மையான சொர்க்கத்தை அடைந்து விட்டாய்!" என்று ஆசி கூறி, புன்னகையுடன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்.

"This Content Sponsored by Buymote Shopping app

BuyMote E-Shopping Application is One of the Online Shopping App

Now Available on Play Store & App Store (Buymote E-Shopping)

Click Below Link and Install Application: https://buymote.shop/links/0f5993744a9213079a6b53e8

Sponsor Content: #buymote #buymoteeshopping #buymoteonline #buymoteshopping #buymoteapplication"